پدر بر پدر پادشاهی تراست

برو خواندند آفرین خدای

که تا جای باشد تو مانی به جای

که تاج کیی تارکت را سزاست

رخ بدسگالان تو زرد باد

وزان رفته جان تو بی درد باد

چنین داد پاسخ که ای مهتران