سزاوار تاجی و زیبای تخت

بدو گفت کای نازدیده جوان

مبر دست سوی بدی تا توان

تو از جای بهرام و نرسی به بخت

بدین زور و بالا و این فر و یال

بهر دانش از هرکسی بی همال

مبادا که تاج از تو گریان شود