من درمانده کز بیرون این در

که برخیزد سپند از روی آتش

چنان بیرون دویدم بیخودانه

که خود را ساختم گم در میانه

به آن صیاد جان بودم گمان بر

ز شست شوق تیری خورده بودم

که تا در می گشودم مرده بودم