یکی تیر الماس پیکان خدنگ

ز زهرش زمین شد چو دریای چین

برو بر زدم بانگ برسان شیر

چنان چون بود کار مرد دلیر

به چرخ اندرون راندم بی درنگ

چو شد دوخته یک کران از دهانش

بماند از شگفتی به بیرون زبانش