نهانی به پالیزبان گفت شاه

که ای پاک دل مرد شیرین زبان

دو چشمم ز جایی که دارم نشست

بدان خانه موبدان موبه دست

که از مهتر ده گل مهره خواه

چو بشنید زو این سخن باغبان

گل و مشک و می خواست و آمد دمان