که وفا با تو قرین باد و خدا یاور ما

از نثار مژه چون زلف تو در زر گیرم

قاصدی کز تو سلامی برساند بر ما

به دعا آمده ام هم به دعا دست بر آر

فلک آواره به هر سو کندم می دانی؟

رشک می آیدش از صحبت جان پرور ما

گر همه خلق جهان بر من و تو حیف برند