ورق گل خجل است از ورق دفتر ما

به سرت گر همه آفاق به هم جمع شوند

نتوان برد هوای تو برون از سر ما

تا ز وصف رخ زیبای تو ما، دم زده ایم

هر که گوید که کجا رفت خدا را حافظ

گو به زاری سفری کرد و برفت از بر ما