پای خیل خردم لشکر غم از جا برد

دل سنگین ترا اشک من آورد به راه

سنگ را سیل تواند به لب دریا برد

دوش دست طربم سلسله شوق تو بست

راه ما غمزه آن ترک کمان ابرو زد

رخت ما هندوی آن سرو سهی بالا برد

جام می پیش لبت دم ز روان بخشی زد