راه ما غمزه آن ترک کمان ابرو زد

سنگ را سیل تواند به لب دریا برد

دوش دست طربم سلسله شوق تو بست

پای خیل خردم لشکر غم از جا برد

رخت ما هندوی آن سرو سهی بالا برد

جام می پیش لبت دم ز روان بخشی زد

آب وی آن لب جان بخش روان افزا برد