رخت ما هندوی آن سرو سهی بالا برد

دوش دست طربم سلسله شوق تو بست

پای خیل خردم لشکر غم از جا برد

راه ما غمزه آن ترک کمان ابرو زد

جام می پیش لبت دم ز روان بخشی زد

آب وی آن لب جان بخش روان افزا برد

بحث بلبل بر حافظ مکن از خوش سخنی