چو تیر و چون کمان گردد دهن باز و خمیده قد

گهی از قیر جعد او سلاسل بر قمر بندد

ز عشق او جهان من شود چون حلقه خاتم

چو زلف او ز عنبر حلقه اندر یکدگر بندد

چون آن مشکین زره عمدا بر آن سیمین سپر بندد

شود چون شمع زرین روی و ریزان اشک و سوزان دل

هر آن کاو دل در آن شمع بتان کاشغر بندد