وگر این مرتبت وی را شود حاصل ز رشک او

به دست عزم همواره همی پای قدر بندد

الا ای نامور صدری که توقیعات کلک تو

تفاخر را همی روح الامین بر فرق سر بندد

نقاب شرم دست آسمان بر روی خور بندد

بود بر هیات زرین عماری دار سال و مه

به طمع آن که مرکب دارت او را بر ستر بندد