هر آن شاعر که یک ره مدح تو گوید شود کاره

نقاب شرم دست آسمان بر روی خور بندد

بود بر هیات زرین عماری دار سال و مه

به طمع آن که مرکب دارت او را بر ستر بندد

کز آن پس خاطر اندر مدح سادات بشر بندد

چو گردون بسیط آمد که را رای زمین خیزد

چو دریای محیط آمد که را دل در شمر بندد