تا در نوادر قصص آید که ابرهه

کاو از عطای تو سوی خانه درم کشید

شد در پناه جاه تو آسوده هر کسی

کز گردش زمانه جافی الم کشید

در کفر لشکری سوی بیت الحرم کشید

بادی چنان که غاشیه تو کشد فلک

دایم چنان که باد همی تخت جم کشید