نروید من نیاید قز نزاید در نخیزد زر

ز چرخ و ابر و خاک و برج و خار کرم و بحر کان

همیشه جز به سعی آن جوان بخت بلند اختر

نتابد خور نبارد نم نخندد گل نرخشد مه

ایا میری که از گرز و سنان و تیغ پیکانت

بود پیوسته اندر بیشه و دریا و کوه و در

هزبران را شکسته تن نهنگان را کفیده دل