سیه روز و تبه حال و دو دیده لعل و روی اصفر

به سان باطن لاله به شکل جامه سوسن

به رنگ چهره خیری به لون دیده عبهر

بداندیش تو از رنج و بلا و درد و غم دارد

نگرید گاه مدحت جز به نامت خامه بر کاغذ

نخندد گاه عشرت جز به یادت باده در ساغر

نه چون تو بود هرگز هیچ میری از بنی آدم