به چشم اندر کشد چون سرمه گرد موکبت خاقان

مغیث ملت زاهر معز دین پیغمبر

تو آن شاهی که از ایام آدم تا بدین مدت

چو تو هرگز نبوده ست و نخواهد بود تا محشر

به گوش اندر کند چون حلقه نعل و مرکبت قیصر

بود زآسیب تیغ آب دارت سال ... آتش

نهفته روی در آهن گرفته جای در مرمر