به گوش اندر کند چون حلقه نعل و مرکبت قیصر

تو آن شاهی که از ایام آدم تا بدین مدت

چو تو هرگز نبوده ست و نخواهد بود تا محشر

به چشم اندر کشد چون سرمه گرد موکبت خاقان

بود زآسیب تیغ آب دارت سال ... آتش

نهفته روی در آهن گرفته جای در مرمر

اگر دارد کشف در دل وفاقت ساعتی پنهان