گهی می خواستن بر ناله رود روان پرور

خداوندا کنون باید نشاط باده فرمودن

که شد چون جنه الماوی جهان از خرمی یکسر

گهی آراستن بر گوشه رود روان مجلس

شکوفه بر سر شاخ است چون رخساره جانان

بنفشه بر لب جوی است چون جراره دلبر

سحاب گوهرآگین گشته نقاش گل ساده