سمن را گه کند گردن هوا پر رشته لولو

رسول ماه فروردین نسیم باد صورتگر

طرازد حله سوسن نماید طره سنبل

فروزد چهره نسرین گشاید دیده عبهر

چمن را گه کند دامن صبا پر توده عنبر

در این ایام یک ساعت نباید زیست بی عشرت

در این هنگام یک لحظت نشاید بود بی ساغر