چمن را گه کند دامن صبا پر توده عنبر

طرازد حله سوسن نماید طره سنبل

فروزد چهره نسرین گشاید دیده عبهر

سمن را گه کند گردن هوا پر رشته لولو

در این ایام یک ساعت نباید زیست بی عشرت

در این هنگام یک لحظت نشاید بود بی ساغر

الا تا صورت مانی بود افروخته سیما