ز دیدش خاک مسکین اوفتاده

گهی در تحت و گاه اندر ثریا

ز لطفش آب هرجائی روانست

ز فضلش قوت روح و روانست

ازان در عز و تمکین اوفتاده

ز شوقش کوه رفته پای در گل

بمانده واله و حیران و بی دل