همی گوئی دمادم سر پنهان

توئی در جان و دل گنج نهانی

تو گفتی کنت کنزا هم تو دانی

دو عالم از تو پیدا و تو درجان

حقیقت عقل وصف تو بسی کرد

به آخر ماند با جانی پر از درد

زهی بنموده رخ از کاف و از نون