زهی گویا ز تو کام و زبانم

به آخر ماند با جانی پر از درد

زهی بنموده رخ از کاف و از نون

فکنده نور خود بر هفت گردون

توئی هم آشکارا هم نهانم

زهی بینا ز تونور دو دیده

ترا در اندرون پرده دیده