کرامت دادیش در آشنائی

که آدم بود ازتو صاحب درد

چو بنمودی جمال خود به آدم

ورا گفتی بخود سر دمادم

ز نورت یافت اینجا روشنائی

که داند سر تو چون هم تودانی

گهی پیدا شوی گاهی نهانی