در آنجا باز ماند و مصطفی شد

ز ذات دوست سر افراخت احمد

رفیقش آنکه جبریل امین بود

که یک پر ز آسمانش تا زمین بود

به سوی قرب ذات پادشا شد

سوالی کرد از جبریل آن شاه

چرا ماندی قدم نه اندرین راه