که بخشیدم سراسر ای مطهر

خبردارند از دریای فضلت

چه باشد گر کنی بر جمله رحمت

خطاب آمد ز حضرت بار دیگر

مخور غم از برای امت خویش

که هست از جرم ایشان فضل ما بیش

حقیقت رحمت ما بی شمارست