ز حق گفتا نکو نبود شکایت

چو حق گفت آن پیمبر را بتحقیق

بدو گفت ای جهان حلم صدیق

چرا با من نکردی این حکایت

کسی کو دین حق زین سان نگه داشت

بسر جان او جز حق که ره داشت

همیشه بود سنگی در دهانش