بخود خواند آخر آن زن را نهانی

زنش گفتا مرا چون شوی باشد

چگونه شوی دیگر روی باشد

چو از حد درگذشت آن مهربانی

زنش گفت ای ز دین پیچیده سر تو

نمی ترسی ز خشم دادگر تو

مرا از بهر حق تیمار بردی