غلامش گفت می گردانیم باز

که از من خواجه تو این بسی خواست

چو او وصلم نیافت آنگاه مه روی

کجا یابی تو آخر ای سیه روی

ز من نرهی تو تا نرهانیم باز

وگر نه حیلتی سازم به مردی

که حالی زین وثاق آواره گردی