بدید از دور شوی خویشتن را

که تا رفتند پیش زن سحرگاه

سحرگاهی نفس زد صبح دولت

برون آمد زن زاهد ز خلوت

ز شادی سجده آمد کار زن را

بسی بگریست زن گفتا کنون من

ز خجلت چون توانم شد برون من