بیک ساعت ز صد رنجش رها کرد

بدل گفتا چو زن شد ناپدیدار

برادر را شوم باری خریدار

ببخشید آخرش تا زن دعا کرد

رونده گشت و پس گیرنده شد باز

ز سر دو چشم او بیننده شد باز

پس آنگه از غلام آن خواجه درخواست