ز صد چاوش پیاپی چوب خوردی

دو گیسو چون دو چوگان می کشیدی

نگه می کردی از پس روی آن ماه

چو باران می فشاندی اشک بر راه

که نه فریاد ونه آشوب کردی

به نظاره جهانی خلق بودی

که آن زن را به مردان می نمودی