چو باد آن مور یک یک ذره خاک

بیک ساعت هزاران بیش رفتند

مگر موری نیامد پیش زودش

که تلی خاک پیش خانه بودش

برون می برد تا آن تل شود پاک

سلیمانش بخواند و گفت ای مور

چو می بینم ترا بی طاقت و زور