نگه کن در کمال همت من

زبان بگشاد مور و گفت ای شاه

بهمت می توان رفتن درین راه

تو منگر در نهاد و نبیت من

یکی مورست کز من ناپدیدست

بدام عشق خویشم در کشیدست

بمن گفتست گر تو این تل خاک