بدو گفت ای علی در راه مشتاب

بسی بگریست و حیلت کرد بسیار

که تا آن مور باز آمد برفتار

شبانگه مصطفی را دید در خواب

که دو روز از پی یک مور دایم

ز تو بود آسمانها پر متایم

نباشی از سلوک خویش آگاه