که موری را کنی آزرده در راه

که دو روز از پی یک مور دایم

ز تو بود آسمانها پر متایم

نباشی از سلوک خویش آگاه

چنان موری که معنی دار بودست

همه ذکر خدایش کار بودست

علی را لرزه بر اندام افتاد