درختی چند می بنشاند آن پیر

فرس می راند نوشروان چو تیری

بره در چون کمانی دید پیری

شهش گفتا چو کردی موی چون شیر

چو روزی چند را باقی نمانی

درخت اینجا چرا در می نشانی