چو یوسف آنچنان گریان بدیدش

همه پر آب کرد از دیده خویش

نچندانی گریست از اشک دیده

که هرگز دیده بود آن اشک دیده

چو جان خود دلی بریان بدیدش

بدو گفتا که مگوی ای جوان تو

مرا چون یوسفی گیر این زمان تو