دلم گوئی ازین خون قوت جان یافت

روا داری که نان با خون خوری تو

چنین گفت آنگهی یوسف که خاموش

که خون من ازین غم می زند جوش

چنین خونی بخون خوردن توان یافت

یتیمست او و جان می پرورم من

اگر خونی یتیمی می خورم من