ز نقد عمر خود درویش بودم

چل عمر منست و این زیانست

ولی عمر هزاران آن زمانست

چو این چل سال من با خویش بودم

ولی آن یک زمان سالی هزارست

که با لیلی مرا خود بی شمارست

هزاران سال یک دم باشد آنجا