به نابینای عاجز گفت آنگاه

ولی چشم پدر کی بود رفته

وزیر نیک راضی گشت بی خشم

که چشم کور یابد مردم چشم

که گر چشم تو شد زین روی چون ماه

پسر اینک به پیش تو نشسته

چه می خواهی دگر ای چشم بسته