دلت گر پاک ازین زندان برآید

ولیکن کور می گوید محالست

اگر بیننده این راه گردی

ز بینائی خویش آگاه گردی

زهر جزویت صد بستان برآید

کند هر ذره خاک شوره تو

مه و خورشید را مستوره تو