دل سرهنگ هر ساعت چنان بود

عروسی کرد و عشرت چل شبانروز

گرفته بود در بر دلستانی

دران مدت ندیدش کس زمانی

که با آن نیم جانش بیم جان بود

نه صبرش بود یک دم نه قراری

بخون می گشت پرخونش کناری