دران چل روز و چل شب در تب و تاب

که با آن نیم جانش بیم جان بود

نه صبرش بود یک دم نه قراری

بخون می گشت پرخونش کناری

چو شمعی بود یعنی بیخور و خواب

ز بس کز رشک در خون می بغلطید

بهر ساعت دگرگون می بگردید