ترا با تیغ و بردابرد لشکر

ولی هم نور رویش دور باشست

جهانی گر بود تیغی کشیده

به سلطان ره برند اصحاب دیده

چه کارست، از همه جز شاه منگر

همه چیزی که می بینی پس و پیش

گذر باید ترا زان چیز وز خویش