چو سرو سهی بر سرش گلستان

چو پرورده مرغ باشد به کوه

نشانی شده در میان گروه

چنان ماه بیند به کابلستان

چو دیوانه گردد نباشد شگفت

ازو شاه را کین نباید گرفت

کنون رنج مهرش به جایی رسید