که نی پیش لبش بسته کمر داشت

دو نرگس از مژه هم خانه خار

دو لب همشیره یک دانه نار

لب شیرینش چندانی شکر داشت

دهانش ازچشم سوزن تنگتر بود

ازان چشم از دهانش بیخبر بود

مگر یک روز آن شاه سرافراز