که جانش در سر آن سوختن شد

در آن مجلس زمی وز روی دلدار

بفخر اندر دو مستی شد پدیدار

چنان جانش ز آتش موج زن شد

میان سوز در شوریده جمعی

نگه می داشت خود را همچو شمعی

شه گرگان چو فخری را چنان دید