ستاده دید خلقی بر کناره

مگر بوالقاسم همدانی آنگاه

که از همدان برون افتاد ناگاه

سوی بت خانه آمد در نظاره

بر آتش دید دیگ پر ز روغن

که می جوشید چون دریای کف زن

زمانی بود،ترسائی درآمد